Anasayfa Milli Edebiyat Milli Edebiyat Döneminde Saf (Öz) Şiir Anlayışı ve temsilcileri

YGS - LYS



Milli Edebiyat Döneminde Saf (Öz) Şiir Anlayışı ve temsilcileri
Türk Edebiyatı - Milli Edebiyat Dönemi

ÖZET BİLGİ

Öz Şiir Anlayışı (Saf Şiir)

Millî Edebiyat döneminin etkili olduğu yıllarda Yahya Kemal ve Ahmet Haşim başta olmak üzere saf (öz) şiir anlayışına uygun şiirler yazan sanatçılar vardır. Bunlar dönemin yaygın anla­yışı olan hece vezniyle, yalın bir dille, devrin gerçeklerini, hal­kın sorunlarını dile getiren şiirler yazmak yerine, sanat değeri yüksek saf (öz) şiire yönelmişlerdir.


Bu iki şair, Yeni Lisancılar ola­rak bilenen şairlerden ayrı bir yol izler. Hece vezninin yaygın biçimde kullandığı bu dönemde onlar aruzla şi­ir yazmayı sürdürür. Ahmet Haşim'e göre şiir, nesre çevrilme olanağı bu­lunmayan nazımdır; şiir musiki ile söz arasında, söz­den çok musikiye yakın, ortalama bir dildir. Fecr-i Âti topluluğundan gelen Ahmet Haşim, "sanat için sanat" anlayışıyla şiirler yazar. Amacı saf ve güzel şiirler yaz­maktır. Onun şiirleri, hiçbir şeyin aracı değildir.


Yahya Kemal ise şiirin, nesirden bambaşka bir nitelik­te, musikiden başka türlü bir musiki olduğu görüşün­dedir. Batı'da gördüğü "parnasizm" akımından etkilen­miş ve bu anlayışla, divan şiiri anlayışıyla modern şii­rin söyleyiş özelliklerini birleştirerek bir sentez oluştur­muştur. Sade dille ve yeni nazım biçimleriyle yazdığı şiirlerinde de yine biçim kusursuzluğuna, yapmacıksız ve sağlam bir anlatıma önem vermiştir.


SAF (ÖZ) ŞİİRİN ÖZELLİKLERİ ŞÖYLE SIRALANABİLİR :

1-Şiir dili her şeyin üstündedir.


2-Sanat bir biçim (form) sorunudur.


3-Amaç iyi ve güzel şiir yazabilmektedir.


4-Kendilerine özgü bir imge düzenleri vardır.


5-Dilde saflaşma en başta gelen unsurdur.


6-Şiir, soylu bir sanat olarak kabul edilir.


7-İçsel, bireyci bir yaklaşımla insan anlatılır.


8-En değerli şey dizedir.


9-Disiplinli bir çalışma ile saf şiir yazma endişesi vardır.

 

DETAY BİLGİ:

 

Milli Edebiyat Döneminde Saf (Öz) Şiir Anlayışı


Saf şiir anlayışı Paul Valery’nin şiirde dili her şeyin üstünde tutan görüşünden hareketle, Batı edebiyatından Paul Valery, Stephane Mallerme ve Divan şiirinin biçimci yapısından bir hayli etkilenen şairlerimizde (Ahmet Haşim, Yahya Kemal Beyatlı, Ahmet Hamdi Tanpınar, Cahit Sıtkı Tarancı, Ahmet Muhip Dıranas, Behçet Necatigil, Asaf Halet Çelebi, Necip Fazıl Kısakürek, Özdemir Asaf, Fazıl Hüsnü Dağlarca, Ziya Osman Saba) görülen ortak zevk ve anlayışa verilen addır.


•Türk edebiyatında “Saf Şiir” eğilimi Ahmet Haşim’in “Şiir Hakkında Bazı Mülahazalar” adlı makalesiyle (Türk edebiyatında ilk poetika örneği kabul edilir.) başlar.

• Sanatın bir form sorunu olduğuna inanan bu şairler için önemli olan iyi ve güzel şiir yazmaktır. Bu anlayışla kendilerine özgü özel bir imge düzeni oluştururlar. Özgün ve yaratıcı olan bu imgeler, dilin mantığına uygun ve dilin anlam alanını genişletip dile yeni olanaklar sunacak bir yapıya sahiptir. Dilde saflaşma düşüncesi, kendini rahat şiir yazma şeklinde başat öğe olarak gösterir.Şiirsel söylemin zirvesine ulaşmak düşüncesiyle dilin yücelişi paralellik gösterir.

• Şiirde her türlü ideolojik sapmanın dışında kalarak sadece okuyucuda estetik haz uyandıran şiir yazma eğilimi, bu şairleri her türlü mektepleşme eğiliminin dışında kalıp müstakil şahsiyetler olarak şiir yazmaya yöneltmiştir.

• Şiiri soylu bir sanat olarak kabul eden bu şairlerde düşsel(hayali) ve bireysel yön ağır basar. İçsel ve bireyci bir yaklaşımla evrensel insan tecrübesini dile getirirler.

• Saf şiir anlayışında estetik tavır ön plandadır. Bu anlayıştaki şairler didaktik bilgiden uzak durup; bir şey öğretmeyi değil, musikiyle ya da musikinin çağrıştırdığı, uyandırdığı imgelerle insanın estetik duyarlılığını doyurmayı amaç edinirler. Kısacası bu şairler şiirde anlama fazla önem vermezler. Anlaşılmak için değil; duyulmak, hissedilmek için şiir yazarlar.

• Şiirde biçim endişesi duyan bu şairlerde dize ve dil baş tacıdır. Disiplinli çalışarak mükemmele varan halis şiir yazma endişesi kendini hissettirir.

• Gizemsellik, simgecilik, bireysellik, ruh, ölüm, masal, rüya, mit temalarının yoğunca işlendiği bu şiirler zekâ ve bilincin disipliniyle bütünleştirilerek yazılmıştır.

 

 

Saf (öz) Şiirin Özellikleri


•Sanatın form sorunu olduğuna inanan bu şairler için önemli olan iyi ve güzel Şiir yazmaktır. Bu anlayışla kendilerine özgü özel imge düzeni oluştururlar.

•Özgün ve yaratıcı olan bu imgeler dilin mantığına uygun ve dilin anlam alanını genişletip dile yeni olanaklar sunacak bir yapıya sahiptir.

•Dilde saflaşma düşüncesi kendini rahat şiir yazma şeklinde başat öğe olarak gösterir.

•Şiirsel söylemin zirvesine ulaşmak düşüncesiyle dilin yücelişi paralellik gösterir.

•Şiiri soylu bir sanat olarak kabul eden bu şairlerde düşsel ve bireysel yön ağır basar.

•İçsel ve bireysel bir yaklaşımla evrensel insan tecrübesini dile getirirler.

•Şiirde biçim endişesi duyan bu şairlerde dize ve dil baş tacıdır.

•Disiplinli çalışarak mükemmele varan halis şiir yazma endişesi kendisini hissettirir.

•Şairlerde sembolizm akımının izleri görülür.

•Gizemselcilik bireyselcilik, ruh, ölüm, masal, mit temaları yoğun olarak işlenir.


Cumhuriyet döneminde 1930′lu yıllara kadar memleketçi edebiyat anlayışı edebiyat ve sanat hayatında etkili olmuştur. 1930′lu yıllara doğru memleketçi edebiyata karşı sanatı ön plana alan kıpırdamalar görünmeye başlar. Bu hareketlerin ilki Öz şiiri benimseyen sanatçılardır.


“Didaktik şiir anlayışının şiirle bir ilgisi yoktur. Bundan dolayıdır ki, ilk yılların heyecanı bitince, şairler de haklı olarak “beylik edebiyatı” diye nitelendirmeye başladıkları ve birçok kötü şairin elinde tekerlemeler halini alan, memleketi anlatan şiirlerden bıkmış, yeni yollar aramaya başlamışlardır. Batıda savaş sonrası yeni akımlar çıkmıştır. Ancak Batı savaştan çıkmış ve her şeye inancını kaybetmiş bir halde iken Dadaizm akımı orada, inkarcılığının bütün tesirlerini yaşatmıştı. Halbuki bu tarihlerde Türkiye’ de yepyeni bir yaşayış ve inanç vardı. Yeni bir yaşama mücadelesine başlarken, eski kötümser şairler bile tavır değiştirmişlerdir. Bundan dolayı ne Dadaizm ne de ondan türeyen yeni akımlar bizde yankı uyandırdı. Şairlerimiz bu akımları, akımların hızı geçtikten sonra, İkinci Dünya Savaşı’nın eşiğinde yakaladılar.


Türkiye’de Cumhuriyet döneminde “sanat sanat içindir” deyip öz şiir anlayışını benimseyen ilk grup:


YEDİ MEŞALECİLERDİR. Şiirlerini Yedi Meşale adlı bir kitapta toplayan Muammer Lutfi, Sabri Esat Siyavuşgil, Yaşar Nabi Nayır, Vasfi Mahir Kocatürk, Cevdet Kudret, Ziya Osman Saba ve Kenan Hulusi Korayadlı gençlerin oluşturduğu bir harekettir. Bunlar eserlerini Meşale adlı bir dergide yayınlıyor ve bunlara Ahmet Haşim de yazılar gönderiyordu. Bu grup artık Ayşe, Fatma edebiyatından bıktıklarını ilan ediyor ve ne olduğu çok da açık seçik belirtilmeyen ancak Servet/-i Fünun ve Fecr-i Ati şiir anlayışlarına yakın duran ve bunların devamı olduğunu gösteren şiirler yazıyorlardı.


Bunlara göre şiir hiçbir fikir ve ideolojinin hizmetinde kullanılamaz Gerçek şiir, sanat için yazılan, samimi ve yenilik dolu olan şiirdir.

Yedi Meşale’nin Mukaddimesi “Bu eser size her türlü müşkilata rağmen yalnız sanat aşkıyla çalışan birkaç gencin bir senelik edebi mahsülünü takdim ediyor” diye başlar.

Mukaddimede gençler kendilerinin de zamanla önemsiz kalacaklarını, buna rağmen taklitçi edebiyattan kurtulmak için vazifeye atıldıklarını belirtirler. Sanat anlayışlarını kısaca şöyle özetleyebiliriz:

Dünün mızmız ve soluk hisleri ve Ayşe Fatma terennümleri terk edilecek.


-Yalnız duygular ifade edilecek. -Şiirin konu ve temaları genişletilecek.

-Yıllardır değiştire değiştire, verilen fikir ve konulardan vazgeçilecek.

-Şiirde canlılık samimiyet ve yenilik esas olacak.

-Gerçek bir sanat eseri meydana getirmek için şiirlerde sanat ve inceliğe dikkat edilecektir.


“Bu önsöz, edebi bir tatminsizlik ve mevcut edebiyattan bıkış ile edebiyatın bozulduğu bittiği hakkında, hemen her devirde söylenegelen sözlere bir tepkiden ibarettir. Bu ifadelerin çoğu Abdülhak Hamid ve Recaizade Mahmut Ekrem’in şiirin hiçbir şekilde sınırlandırılmayacağını anlatan yazı ve şiirlerini andırır.


Bu şairler Türk edebiyatından Servet-i Fünun ve Fecr-i Ati şairleri Avrupa edebiyatından da Parnas akımın etkisinde kalmışlardır. Bu hareket fazla uzun sürmez. Yedi Meşale’yi çıkaran gençlerin çoğunda şiir faaliyeti bir gençlik hevesi olarak kalır.

 

Yahya Kemal Beyatlı (1884 -1958)

 

Üsküp'te doğmuş, ilk ve orta öğrenimini Üsküp, Selanik ve İstanbul'da yaptıktan sonra, 1903'te Paris'e gitmiştir. Paris'te Albert Sorel'den tarih dersleri almış; aynı metotla Osmanlı tarihini incelemeye baş*lamıştır. O sıralarda Paris, XIX. asır Fran*sa'sının henüz ihtişamını kaybetmemiş olan fikir ve sanat atmosferi içindedir. Bu atmosfer içinde, bir yandan Fransız edebiyatını öğrenirken, bir yandan da o dönemin edebî şöhretleri ile yakın dostluklar kurmuştur. 1912'de İstanbul'a dönünce, liseler*de edebiyat ve tarih öğretmenliği yapmıştır. Edebiyat hareketle*riyle yakından ilgilenmiş ve Türk şiirine yeni bir hamle getirmeye çalışmıştır.



Ankara'ya giderek, Millî Mücadeleye katılmış, Lozan Barış Kon*feransına müşavir olarak gönderilmiştir. Sonraki yıllarda millet*vekilliği ve elçilik görevlerinde bulunmuş, İstanbul'da ölmüştür.



Paris'e gitmeden önce, o yıllarda popüler olan Servet-i Fünûn şiirinin etkisindedir. O dönemde çok beğendiği şairler Tevfik Fikret, Cenap Sahabettin ve en çok da Abdülhak Hâmit Tahran'dır. Fakat Fransız edebiyatını yakından tanıyıp onu Türk edebiyatı ile karşılaştırmaya başlayınca, düşünceleri değişir.



Yahya Kemal, Divan şiirini parçacılık ve belirsizlik üzerine kuru*lu ""yığma"" bir şiir olarak görür. Ona göre ""Divan edebiyatı bir taklit edebiyatıdır ve bütünlükten mahrumdur. Halk edebi*yatında da bir bütünlük yoktur. Tanzimat'tan sonraki edebi*yat da Fransa'dan gelme bir taklit edebiyatıdır ve bu taklit*çilik Servet-i Fünûn devrinde en üst düzeye çıkmıştır. Üste*lik Servet-i Fünûn şiiri, kendi zamanının Fransız şiirini de*ğil, daha önceki devirlerin Fransız şiirini taklit etmiştir ve bu apaçık bir geriliktir.""


Paris'te bulunduğu sıralarda Fransız edebiyatında karşılaştığı saf (öz) şiirin etkisinde kalmış, kendi şiirlerini de bu şiir anlayı*şına uygun olarak yazmak istemiştir. Hatta bir dönem, Batı şi*irinin ilk kaynaklarına inmek amacıyla, bir neo-hellenizm dene*mesine de girişmiştir. Ancak yabancı ulusların geçmişi onu kendine fazla bağlayamaz ve Osmanlı tarihinin muhteşem de*virlerine döner.



Yahya Kemal, Millî Edebiyat hareketinin içinde doğrudan yer almadığı halde, Mehmet Akif Ersoy gibi, bu hareketi makalele*ri ile desteklemiş bir sanatçıdır. Asıl sanatçı kişiliğini şiirde gös*teren sanatçı, şiirlerinde öz ve içerik açısından Millî Edebiyatın görüşlerini yer yer benimsese bile ölçü, uyak gibi biçimsel öğelerde Divan şiirinin devamı görünümündedir.


Ona göre, Türk devletleri içinde, yükseliş devrinde dünyada her bakımdan medenî bir üstünlük kuran ve onu uzun süre de*vam ettiren en büyük devlet, Osmanlı İmparatorluğu'dur. Os*manlı İmparatorluğu'nun tarihi, tema olarak, millî bir edebiyatı besleyebilecek güçtedir. ""Açık Deniz"" şiirinden başlayarak ""Akıncı"", ""Mohaç Türküsü"", ""İstanbul'u Alan Yeniçeriye Ga*zel"", ""Barbaros Anıtı Kitabesi"", ""Selîm-nâme"", ""Süleymaniye'de Bayram Sabahı"" gibi şiirlerinde epik bir atmosfer içinde millî tarih temasını işler.



Bunun yanında ""aşk"", ""ölüm"", ""sonsuzluk"" ve Osmanlı me*deniyetinin en güzel eserlerini bağrında saklayan ""İstan*bul"" en çok işlediği temalar olarak dikkati çeker. Şiirlerinde Ne*dim'den sonra İstanbul'u en çok dile getiren şair odur. Çok sa*yıda aşk şiiri de yazmıştır.



Paris'te Fransız sembolistlerinin şiirlerine ilgi duymuştur. Fran*sız şiiriyle kurduğu yakınlık, Türk şiirine faklı bir açıyla bakma*sını sağlar. Türk şiiri ve Türkçe söz sanatlarını incelemiş; ""Mıs*ra haysiyetimdir."" sözüyle şiirde dizenin bir iç uyumla, musiki cümlesi hâlinde kusursuzlaştırılması gerektiğini savunmuştur.


Şiirlerindeki nazım şekilleri, kullanılan temalarla ilgili olarak de*ğişiklik gösterir. Tarihî temaları işleyen şiirlerinde, ağırlıklı olarak Divan edebiyatı nazım şekillerini kullanmıştır. ""Ok"" şiiri dışında bütün şiirlerini aruzla yazmıştır. Sağlam bir üslubu vardır. Şiirle*rinin dili ve üslûbu üzerinde büyük bir titizlik göstermiştir. Na*zım şekilleri gibi, şiirlerinin söz dağarcığı da temalara göre de*ğişir. Tarihî temaları işleyen şiirlerinde, devrin atmosferini tam olarak yansıtabilmek için, dilinin de eskileştiği, ağırlaştığı görü*lür. Diğer şiirlerinin dili ise konuşulan Türkçenin güzel örnekle*ri niteliğindedir. Türkçeye çok hâkim olan şair, Divan şiirini çağ*daş bir yorumla ele almış, Türk şiirine çok değişik bir söyleyiş getirmiştir. Aruzu Türkçeye başarıyla uygulamıştır. Türk dilini en güzel kullanan şairlerimizden birisidir. Şiirlerinde Türkçenin ahengini yaratmaya çalışmıştır.



Eserleri: Kendi Gök Kubbemiz, Eski Şiirin Rüzgârıyla, Rubailer ve Hayyam Rubailerini Türkçe Söyleyiş, BitmemişŞiirler (şiir); Aziz İstanbul, Eğil Dağlar, Siyasi Hikayeler, Siyasi ve Edebî Por*treler, Edebiyata Dair, Çocukluğum Gençliğim Siyasi ve Edebî Hatıralarım, Tarih Musahabeleri, Mektuplar-Makaleler (düzyazı).

 

Ahmet Haşim (1885 -1933)

 

Ahmet Haşim, Millî Edebiyat akımının etki*li olduğu yıllarda yaşayıp şiirler yazmasına karşın bu akımın şairi değildir, iki noktada millî edebiyatçılardan ayrılır. Bunlardan bi*rincisi şiirinin estetiği, ikincisi şiirinin içeri*ğidir. Onun şiir estetiği saf (öz) şiir anlayışı*na bağlıdır. Eserlerinde sadece kendi ru*hunun sesini yansıtmış, Türk milletinin hiç*bir millî ve sosyal problemi ile ilgili tek bir şiir yazmamıştır. Şiir dili, imge kaynakları bakımından millî özelliklere sahip değildir. Fildişi kuleye çekilen eski Yunan mitolojisindeki sanatçılar gibidir. Zira şiir dili ve im*ge zenginliği ancak uzmanların ya da şiir fetişistlerinin zevk alabileceği bir yoğunluk ve derinliktedir. Şiirinin dağarcığını oluştururken Türk halkının konuşup anlaştığı dili değil, lügati kullanmıştır.


Hep aynı tarz şiir yazmıştır. Şiirinde aşamalı bir değişme yok*tur. Yalnızca derinleşme ve ustalaşma söz konusudur. Şiirimize getirdiği imgeler, yeni ve özgün olmakla birlikte Türk hayal sis*teminin ve doğayı algılama ve yorumlama anlayışının bir ürünü değildir. ""Çöl, göl, akşam, gurbet, daüssıla"" gibi imge ve kavramlarda ısrar etmesi sanatını sınırlamıştır.


Oysa o devirde Yeni Lisan hareketi, yeni bir şiir dili bulmuş, he*ceyi şiirin gündemine oturtmuş, millet denen topluluğun edebi*yatını yaratmıştır.



Ahmet Haşim Batı şiirini, özellikle de Fransız şiirini iyi incele*miştir. Emile Verhaeren, Baudelaire, Rodenbach, Albert Sema*in, Valery, Mallarme gibi şairlerin etkisi görülür. Fecr-i Âti toplu*luğunun ""Sanat şahsi ve kişiseldir."" anlayışına ömrünün so*nuna kadar sadık kalmıştır. Bu bakımdan Haşim'in şiirlerinde hiçbir ideolojik, sosyal ve siyasal konu yer bulmaz.


Ahmet Haşim'in şiirlerinde sembolizmin etkisi vardır. Ancak onun, tam anlamıyla sembolist olduğu da söylenemez. Her ne kadar, sembolizmi bazı yanlarıyla benimsemiş, Piyale önsö*zünde bu konuda görüşler ileri sürmüşse de savunduğu ilkele*ri şiirlerinde tam olarak uygulamamıştır.


Ahmet Haşim'i sembolistlere bağlayan belli başlı özellikler şun*lardır: ""Şiirde iç ahenge önem vermek, ruh halini yansıtan renkli doğa görünümleri çizmek, öznelci, kötümser bir dün*ya görüşü taşımak, toplum gerçeklerine ilgisiz kalmak, sık sık akşam zamanını işlemek.""


Şiirleri belli bir anı yakalamak için çaba gösteren empresyonist (izlenimci) ressamları akla getiren Haşim'in üç döneminde, üç ayrı renge düşkünlük göstermesi ilginçtir. ""Şi'r-i Kamer""lerde sarı, ""Göl Saatleri'nde"" kara, ""Piyale'de"" kırmızı renkler ağır basar.



Ahmet Haşim, sembolizmin çağrışım özelliğinden yararlanma*nın yanında, Türk şiirinin mecaz ve istiare sanatlarına da yas*lanmış bir şairdir.


Ahmet Haşim, bütün şiirle*rinde aruz ölçüsünü kullanmıştır. Heceyi ""köylü vezni"" diye küçümsemiştir. O dönemde aruz ölçüsü, yerini heceye bırakmış*ken ve herkes heceyle yazarken, Ahmet Haşim, aruzdan vaz*geçmemiştir. Şiirlerindeki uyak aksaklıkları ise daha çok yazılış benzerliğine aldırmamasından, uyak anlayışında da eski kural*lardan sıyrılıp bir serbestlik aramasından kaynaklanır.



Ahmet Haşim'in en çok kullandığı nazım birimi dörtlüktür. Ger*çi bu alanda tutucu davranmamış, birçok biçimi denemiştir. ""Şi'r-i Kamer""ler mesnevi biçimindedir, soneleri vardır, üçlü, beşli, altılı dize kümelerini denemiş; hatta bunları aynı şiir için*de kullanmıştır. Biçim açısından şiirimize getirdiği önemli bir yenilik ise serbest müstezat'tır. Müstezat, bir Divan edebiyatı biçimidir. Servet-i Fünûn şairleri müstezatın ölçüsüne bağlı kal*mayıp, dizeleri istedikleri boyda, yani istedikleri ölçülerle kura*rak değişik biçimler denemiş, anlamı da beyitlerden kurtarıp şiirin bütününe yaymışlardı. Haşim bu konuda daha da ileri git*miş, her dizede başka bir ölçü kullanmış, sembolist şairlerin ""vers libre"" dedikleri özgür koşuk anlayışına yönelmiştir. Buna rağmen onun serbest müstezatları, yine de ölçülü ve uyaklıdır. Sonraki kuşaklar Haşim'in serbest müstezatını heceye uygula*mışlardır.


Ahmet Haşim'in dili çok küçük bir sözlükten oluşur. Sözcükle*rinin az olması, işlediği konuların sınırlılığındandır. Çünkü onun, konularında, benzetmelerinde, duygularında, düşünce*lerinde bir çeşitlilik bulunmaz; hep aynı şeyleri, hem de aynı sözcüklerle anlatır. Kavramları sözcüklerinden de azdır. Çünkü üç dilden (Arapça, Farsça, Türkçe) eş anlamlı sözcükler kulla*nır. Şiirlerinde ""gece""nin yanında onunla anlamdaş olan ""leyi"" ile ""şeb""i; ""akşam""ın yanında ""mesa"" ile ""şam""ı; ""yıldız""ın ya*nında ""necm"", ""kevkeb"" ve ""sitare""yi kullanmıştır. Kavram darlığını bu eş anlamlı sözcüklerle örtmeye çalışmıştır. İlk şiirle*rinden son şiirlerine doğru dilini sürekli arındırıp Türkçeleştirdi-ği söylenebilir. Kullandığı sözcükler genelde doğayla, kendisiyle ve kadınla ilgili olmak üzere üç kümede toplanır. Doğa ile il*gili sözcükleri ise genellikle ""akşam, gece, gökyüzü, aydınlık, karanlık"" çerçevesinde döner. Renk bildiren sözcüklere de çok önem verir, bu konuda bir ressam kadar duyarlıdır, iç dün*yasıyla ilgili sözcükler ise çoğunlukla üzüntü belirtir; sevinç çok azdır. Tarih, toplum, siyaset, ahlak vb. ile ilgili sözcüklerse he*men hemen hiç görülmez. Dili konuşma dili değildir. Önceleri Servet-i Fünûn etkisindeyken, zamanla bu etkiden sıyrılmış, geleneksel şiir dilinin dışında, bütünüyle kendine özgü yapay bir dil kurmuştur.


Milli Edebiyat Dönemi'nde saf (öz) şiir anlayışıyla yazılan şiirler:



Millî Edebiyat Dönemi'nde saf (öz) şiir anlayışıyla yazılan şiirlerde ahenk her şeyden önce aruzun kendine özgü kalıplanıla, uyaklarla, ses ve sözcük tekrarlarıyla, ulama, baş*ta olmak üzere kimi vezin uygulamalarıyla sağlanmıştır.


Bu doğrultuda şiir yazan şairler şiirde ahengi, ritmi öne çıkar*mışlardır. Şiirle müzik arasında yakın ilgiler kuran şairlerden iki*si Ahmet Haşim ve Yahya Kemal'dir. Ahmet Haşim'e göre şiir musiki ile söz arasında, sözden ziyade musikiye yakındır. Yah*ya Kemal ise, ""Şiir bir nağmedir."", ""Şiirde nefes ve ses iki unsurdur."" sözleriyle şiirle müziğin birbirine yakınlığına vurgu yapar. Bu konuda Haşim ve Yahya Kemal aynı düşüncededir.


Millî Edebiyat Dönemi'nde saf (öz) şiir anlayışıyla yazılan şiirleri meydana getiren birimler konusunda, tek bir yol iz*lenmemiştir.



Dize sayıları değişen çeşitli kümeler kullanılmıştır. Ahmet Ha*şim, ""serbest müstezattan ""sone""ye kadar çeşitli biçimleri kullanmış, Yahya Kemal de Divan edebiyatı nazım şekillerini kullanmakla birlikte farklı şekiller denemiştir. Yahya Kemal bi*çim konusunda çok hassastır. Bu konuda ""Mısra haysiyetimdir."" der.


Bu dönemde şiirde konu bütünlüğü sağlanmış, anlamın be*yitte veya bentte tamamlanması yerine şiirin bütününde ta*mamlanması yoluna gidilmiştir.


Milli Edebiyat Dönemi'nde saf (öz) şiir anlayışıyla yazılan şiirlerin teması şairden şaire değişir.


Yahya Kemal ""millî tarihin şan ve şeref dolu sayfalarından gö*rüntüler sunup aşk, ölüm, sonsuzluk, İstanbul sevgisi"" gibi te*malara ağırlık verirken, Ahmet Haşim ""çöl, göl, akşam, gurbet, daüssıla, gece, gökyüzü, yarı aydınlık ortamlar, karanlık gibi imgeler etrafında toplumsallıktan uzak, bireysel temaları"" öne çıkarmıştır.


Millî Edebiyat Dönemi'nde saf (öz) şiir anlayışıyla yazılan şiirlerin dili, o dönemde Millî Edebiyatçıların kullandıkları sade dilden, halk dilinden uzaktır.


Özellikle Haşim, zaman zaman ağır bir dille çıkar karşımıza. Buna karşın, her iki şair de özellikle de Haşim, kendine özgü bir söyleyiş biçimi oluşturmuştur. Bu şairlerin gelişmiş bir zevk*lerinin olduğu, sanat değeri yüksek şiirler yazdığı bir gerçektir. Ahmet Haşim, şiirde anlam konusunda şöyle der: ""Şair ne bir hakikat habercisi, ne güzel konuşan bir insan, ne de bir yasa koyucudur. Şairin dili düzyazı gibi anlaşılmak için değil, ama duyulmak üzere oluşmuş bir dildir.""


Millî Edebiyat Dönemi'nde saf (öz) şiir anlayışıyla yazılan şiirlerde ses ve anlam bütünleşmesi çok önemli bir yer tu*tar. Konulara göre seçilen sözcükler dolayısıyla dil farklılık göstermiş; dizelerdeki ses uyumuna özen gösterilmiştir."


 

Öğretmen - Öğrenci Girişi